Depth-first load balancing in Azure Virtual Desktop uitgelegd
Partner · Neutrale partner: Nerdio
By Mirko Peters ·
Depth-first load balancing stuurt elke nieuwe sessie naar de beschikbare sessiehost met de meeste sessies, totdat die de maximale sessielimiet bereikt. Dit artikel legt de regel stap voor stap uit, en ook de beperkingen.
Automatically translated with AI from the original post. Read the English original
Depth-first load balancing stuurt elke nieuwe gebruikerssessie naar de sessiehost die al de meeste sessies heeft, zolang die host de maximale sessielimiet nog niet heeft bereikt. Zodra een host vol is, begint de volgende zich te vullen. De regel is eenvoudig, en daarom kan een gepoolde hostpool eindigen met sommige hosts die vol zitten en andere die leeg zijn.
Belangrijkste punten
- Depth-first vraagt de hosts op die nieuwe verbindingen toestaan en onder hun maximale sessielimiet zitten, en kiest daarna de host met de meeste sessies; bij een gelijkstand is dat de eerste host uit de query.
- Een maximale sessielimiet is verplicht. Als elke host die limiet heeft bereikt, moet je de limiet verhogen of sessiehosts toevoegen.
- Een gebruiker met een actieve of losgekoppelde sessie wordt teruggestuurd naar die host, ook als drain mode aan staat. Een gebruiker zonder sessie wordt nooit naar een host in drain mode gestuurd.
- Een host die op zijn limiet zit, staat in de portal nog steeds als Available als hij de healthchecks doorstaat. De status vertelt je dus niet of hij nieuwe sessies kan aannemen.
- Bij veel gelijktijdige aanmeldingen kan het aantal sessies op een host volgens de terminologiepagina van Learn de maximale sessielimiet overschrijden.
Dit artikel legt het algoritme uit voor een gepoolde hostpool. Voor een vergelijking naast breadth-first, zie het artikel "Breadth-first vs depth-first: welk load balancing-algoritme moet een hostpool gebruiken". De bronnen staan onderaan.
Wat depth-first doet
De load-balancing-pagina van Microsoft Learn beschrijft depth-first als een methode die probeert één sessiehost tegelijk vol te krijgen. Learn noemt het ideaal voor kostenbewuste organisaties die meer granulaire controle willen over het aantal beschikbare sessiehosts in een hostpool, omdat ze het aantal ingeschakelde hosts makkelijker kunnen terugschalen wanneer er minder gebruikers zijn. In de praktijk blijven nieuwe sessies op één host totdat die de maximale sessielimiet bereikt, en dan gaat het naar de volgende.
Het algoritme geldt alleen voor gepoolde hostpools, waar meerdere gebruikers een host delen en een terugkerende gebruiker op een andere host kan uitkomen. In een persoonlijke pool, zegt Learn, is de gebruiker altijd 1:1 gekoppeld aan een host en is load balancing niet van toepassing.
De selectieregel, stap voor stap
Wanneer een gebruiker zonder bestaande sessie in de pool verbinding maakt, doet de load balancer het volgende, volgens Learn:
- Het bevraagt de sessiehosts die nieuwe verbindingen toestaan en nog niet de maximale sessielimiet hebben bereikt.
- Daaruit selecteert het de host met de meeste sessies.
- Bij een gelijkstand selecteert het de eerste host uit de query.
Uit de formulering volgen twee gevolgen.
- Hosts op de limiet worden overgeslagen. Een host die zijn limiet heeft bereikt, staat niet op de kandidatenlijst.
- Hosts die geen verbindingen accepteren, worden overgeslagen. De statustabel van Learn vermeldt Shutdown- en Unavailable-hosts als niet beschikbaar voor load balancing, en een host in drain mode wordt niet overwogen voor een gebruiker zonder sessie.
Een uitgewerkt voorbeeld
De getallen hier zijn een illustratie op basis van de regel, geen Learn-voorbeeld. Neem drie hosts, H1 tot en met H3, met een maximumlimiet van 5 sessies, allemaal accepterend en allemaal leeg.
| Event | H1 | H2 | H3 | Waarom |
|---|---|---|---|---|
| Start | 0 | 0 | 0 | |
| Gebruiker 1 | 1 | 0 | 0 | Gelijkstand tussen drie, de eerste host in de query wint |
| Gebruikers 2 tot en met 5 | 5 | 0 | 0 | H1 heeft altijd de meeste sessies onder de limiet |
| Gebruiker 6 | 5 | 1 | 0 | H1 zit op de limiet en wordt overgeslagen, H2 en H3 staan gelijk |
| Twee gebruikers verlaten H1 | 3 | 1 | 0 | |
| Gebruiker 7 | 4 | 1 | 0 | H1 heeft de meeste sessies en zit weer onder de limiet |
De laatste rij is belangrijk. Gaten op de voller gevulde hosts worden eerst opgevuld voordat lege hosts iemand krijgen, en daarom blijven sessies zich concentreren op de eerste hosts.
Wat de maximumlimiet voor sessies doet
Learn noemt de maximumlimiet voor sessies vereist voor depth-first. Het is de trigger om door te gaan naar de volgende host; zonder die limiet zou het algoritme geen stopmoment hebben. De richtlijn van Learn over het kiezen ervan is kort: gebruik Azure Virtual Desktop Insights om sessies per host te monitoren en de prestaties van de host te beoordelen. Voor breadth-first is de standaardlimiet 999999, which is also the highest allowed value. Een opmerking van Learn zegt dat je bij depth-first de limiet moet aanpassen naar een getal dat past bij je eisen, zodat de gebruikerservaring goed blijft.
De limiet is dezelfde waarde die de capaciteit van autoscale voedt. De woordenlijst van Learn over autoscale definieert de beschikbare capaciteit van een hostpool als de maximumlimiet voor sessies van de hostpool vermenigvuldigd met het aantal beschikbare sessiehosts. Het artikel over het schaalplan adviseert om de standaardwaarde niet te gebruiken op een gepoolde hostpool met autoscale.
Startpunten voor de waarde
De sizing-richtlijnen van Learn noemen het maximale aantal gebruikers per vCPU voor hosts met meerdere sessies: 6 voor licht, 4 voor gemiddeld, 2 voor zwaar en 1 voor krachtige werklasten. Op het lichte niveau is het maximum in de tabel 6 gebruikers per vCPU, wat neerkomt op 48 gebruikers op een host met 8 vCPU's. Learn noemt deze cijfers generieke richtlijnen voor initiële prestatieschattingen en beschrijft een pilotaanpak en een simulatieaanpak voor capaciteitsplanning. De stapsgewijze berekening staat in "How to size the maximum session limit per session host".
Kies de limiet in het besef dat depth-first de eerste hosts bewust tot die limiet laat lopen. Dat is het doel van het algoritme, dus de limiet moet een belasting zijn die je een host een hele werkdag wilt laten dragen, niet alleen een theoretisch maximum.
Gedrag dat beheerders verrast
Een volle host ziet er nog steeds gezond uit. De statustabel van Learn zegt dat een sessiehost die zijn maximumlimiet voor sessies heeft bereikt maar de statuscontroles heeft doorstaan, nog steeds als Available wordt weergegeven. Gebruik de status niet om te beoordelen of een host vol is; gebruik de sessieaantallen.
De healthstatus bepaalt de geschiktheid. De statustabel van Learn zegt dat nieuwe sessies worden verdeeld over hosts met de status Available, Needs Assistance (een niet-fatale statuscontrole is mislukt, dus de gebruikerservaring kan verslechteren), Upgrading en Upgrade Failed. Een host die Shutdown of Unavailable is, wordt niet gebruikt. Als je de statustabel en de selectieregel combineert (een gevolgtrekking, geen uitspraak van Learn), blijft de voolste host voorop staan, ook als hij Needs Assistance heeft; controleer die status dus voordat je de verdeling als gezond beschouwt.
Terugkerende gebruikers omzeilen de regel. Als een gebruiker al een actieve of verbroken sessie in de pool heeft en opnieuw inlogt, stuurt de load balancer die gebruiker naar die host. Dit geldt ook als drain mode op die host is ingeschakeld. Verbroken sessies houden een host daarom voor hun eigenaars in het spel totdat ze zijn afgemeld.
Het verlagen van de limiet beëindigt geen sessies. Learn zegt dat het verlagen van de limiet op een host met actieve sessies die sessies niet beïnvloedt. Een host kan daardoor boven zijn nieuwe limiet blijven zitten totdat gebruikers zich afmelden.
De limiet kan worden overschreden. De terminologiepagina meldt dat bij een hoge gelijktijdige verbindingsbelasting, wanneer meerdere gebruikers tegelijk verbinding maken met de hostpool, het aantal sessies op een sessiehost de maximale sessielimiet kan overschrijden. Daarnaast beschrijft dezelfde pagina een openstaande gebruikerssessie als een tijdelijke reservering die een plek voor een gebruiker vasthoudt terwijl de aanmelding wordt afgerond. Dat kan, afhankelijk van het gebruikersprofiel, tussen de 30 seconden en vijf minuten duren. Bij depth-first is de host die wordt gevuld ook degene die een piek aan aanmeldingen krijgt (een conclusie op basis van de selectieregel).
De pool kan volledig vollopen. Learn benadrukt dit als belangrijk: wanneer alle hosts de limiet bereiken, moet je die verhogen of extra hosts toevoegen.
Waar depth-first in een ontwerp past
Depth-first bepaalt alleen de plaatsing. Het kostenvoordeel hangt af van iets dat inactieve hosts uitschakelt. Learn beschrijft autoscale voor gepoolde pools als het in- en uitschakelen van VM's op basis van de capaciteitsdrempels en schema's die je zelf definieert. In de FAQ wordt depth-first aanbevolen tijdens afbouw en buiten de piekuren, zodat autoscale sessies kan consolideren op het minimale aantal hosts. Op de scenariopagina voor autoscale staat dat autoscale bij gepoolde hostpools het load-balancing-algoritme in de instellingen van de hostpool negeert en het algoritme uit het schema toepast. Die interactie heeft een eigen artikel: "Depth-first load balancing en autoscale: hoe het schema de instelling van de hostpool overschrijft". Dit artikel gaat over autoscale voor energiebeheer, dat op de scenariopagina als algemeen beschikbaar wordt aangeduid.
De sizingpagina van Learn waarschuwt ook voor de grootte van hosts. Bij 20 of meer gebruikers per VM presteren meerdere kleinere VM's beter dan één of twee grote. Learn voegt eraan toe dat het makkelijker is om VM's die updates nodig hebben of niet in gebruik zijn uit te schakelen wanneer je veel kleinere VM's draait, omdat er dan meer zonder actieve gebruikers zijn. Dezelfde pagina noemt breadth-first als alternatief wanneer veel gebruikers tegelijk aanmelden, wat juist tegen depth-first ingaat.
Depth-first instellen in de portal
Je hebt de rol Desktop Virtualization Host Pool Contributor nodig op een gepoolde hostpool.
- Open Azure Virtual Desktop in de Azure-portal en selecteer Hostpools.
- Selecteer de hostpool en vervolgens Eigenschappen.
- Zet Load balancing-algoritme op depth-first en vul een waarde in bij Maximale sessielimiet in.
- Selecteer Opslaan.
Learn meldt dat je één algoritme tegelijk kunt configureren en dat je het altijd kunt wijzigen. Learn heeft voor deze instelling ook tabbladen voor Azure PowerShell en Azure CLI, die hier niet zijn overgenomen.
Bronnen
- Microsoft Learn: Taakverdeling van hostpools configureren in Azure Virtual Desktop
- Microsoft Learn: Terminologie van Azure Virtual Desktop
- Microsoft Learn: Sessiehoststatussen en statuscontroles in Azure Virtual Desktop
- Microsoft Learn: Richtlijnen voor het dimensioneren van virtuele machines voor session hosts
- Microsoft Learn: Een autoscale-schaalplan maken en toewijzen voor Azure Virtual Desktop
- Microsoft Learn: Azure Virtual Desktop autoscale FAQ
- Microsoft Learn: Autoscale-woordenlijst voor Azure Virtual Desktop
- Microsoft Learn: Autoscale-scenario's voor Azure Virtual Desktop
Veelgestelde vragen
Wat gebeurt er als alle sessiehosts de maximale sessielimiet bereiken?
Microsoft Learn stelt dat je in dat geval de maximale sessielimiet moet verhogen of sessiehosts moet toevoegen aan de hostpool. Depth-first kijkt alleen naar hosts onder de limiet, dus er blijft geen kandidaat over (onze lezing van de selectieregel); Learn zegt niet wat gebruikers dan zien.
Zet depth-first sessiehosts zelf uit?
Nee. Load balancing bepaalt alleen welke host een nieuwe sessie krijgt. Learn beschrijft autoscale als de functie die VM's in gepoolde hostpools aan- en uitzet, op basis van capaciteitsdrempels en schema's. Depth-first laat sommige hosts met weinig of geen sessies achter, waardoor die makkelijker kunnen worden afgeschaald.
Kan ik depth-first gebruiken op een persoonlijke hostpool?
Nee. Volgens Learn is load balancing niet van toepassing op persoonlijke hostpools, omdat elke gebruiker een 1:1-koppeling heeft met een sessiehost. Persoonlijke pools gebruiken automatische of directe toewijzing.